Najważniejsza, najbardziej okazała liturgia roku to właśnie w Wielką Sobotę, gdyż prowadzi nas od stworzenia świata aż po Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Głównym celebransem był Kustosz sanktuarium ks. Maciej Ścibor, Exsultet wyśpiewał ks. Adam, homilię głosił ks. Józef. Po stworzeniu Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre -mówił – niestety nie widział – i chyba do dzisiaj nie widzi – tego człowiek. Dlatego trzeba było całej historii ludzkości, aby to, co było dobre, zostało ostatecznie odrestaurowane, aby całemu stworzeniu została przywrócona pierwotna dobroć. Dokonał tego ostatecznie Chrystus przez swoją Mękę Śmierć i Zmartwychwstanie. Jest tylko jeszcze jeden, malutki szczegół: trzeba, abym ja sam w to nowe stworzenie się przyoblekł. Trzeba, abym dojrzał i rozpoznał, zaakceptował i uznał wszystkie wysiłki Boga. Inaczej – dla mnie – cały ten trud nowego stworzenia będzie bezużyteczny. Dlatego trzeba było całej historii ludzkości, aby to, co było dobre, zostało ostatecznie odrestaurowane, aby całemu stworzeniu została przywrócona pierwotna dobroć. Dokonał tego Chrystus właśnie przez swoją Mękę Śmierć i Zmartwychwstanie. Czy jestem gotów uczynić jeden, kolejny krok w kierunku Boga?
Młodzież, chór, sztandary – wszystko to niezwykle ubogacało całość liturgii. Na koniec wyszliśmy z bazyliki, przeszliśmy przez Maryjny Ogród Różańcowy ogłaszając światu iż Chrystus zmartwychwstał. Alleluja !
